(B)right 2 Write

Fee Fay; een modern sprookje.


Ontdek hoe een hippe elfenprinses moedig en mooi is in een land vol magie en mysterie.

Verdwaal mee in Fay’s verhaal, maar bepaal jouw eigen moraal en straal.


Er was eens, in een magisch land hier niet zo ver vandaan, een prinses. Samen met haar vogeltjes, kon ze iedereen betoveren met haar magische liedjes. Maar - ja een grote MAAR - ze is geen saai verhaalfiguur; meer een kei coole tiener. Bij een klassiek sprookjesbegin, zou ze vooral “dab” doen. Ze zou zich rappend voorstellen:

High five!

Ik ben miss Fay en ik wil er hip uit zien.

Ik zing. Ik spring.

Ik ben geen sissie en helpen is mijn missie.

Niet mis he, zo’n mysterieuze missing link naar een andere wereld?

Op een dag waarop iedereen l8e, vroeg haar ge9 vader koning Koning Tijm (bijgenaamd The King want hij kon ook swingen en zingen): “Zeg Fay, het wordt tijd dat we van ons rijk een hip Tomorrowland maken?” Ik wil 10 op 10 scoren. Trek er eens op uit met de 11jes om te kijken hoe we innovatief kunnen denken, zodat er van ons geen 13 in een dozijn (12) zijn in de feeënwereld en we echt kunnen meetellen.”

Prinses F.’s reactie was natuurlijk: “actie!” Ze trok haar avonturenjurk aan in alle kleuren van de regenboog. Nog geen fractie van een seconde later stonden ook Flora, Fleur en Fiona Fee klaar om onze elfenprinses te vergezellen. Ook haar onafscheidelijke zangvogeltjes Zin, Zen en Zan vlogen er mee op uit voor deze expeditie.

Yo ho – yo lo – LOL

Laughing out loud

Feeling proud

Via het Wonderwoud en lange kronkelende wegen trokken ze op verkenning. Voor Fay, die geen vleugeltjes heeft, werd het vallen, opstaan, prinsessenjurkje rechttrekken en weer doorgaan.

Door de vrolijke liedjes die ze samen zongen, leek de omgeving op te fleuren. Maar plots -tromgeroffel en valse noot- scheerde een zwarte kraai door de lucht en was de regenboog aan de hemel verdwenen. Ze kwamen in een donker dal terecht. Drie fancy feetjes in zwart kanten outfit staarden hen vluchtig aan, terwijl hun blik daarna weer naar een podium was gericht.

Een klein meisje in zwarte outfit met scheuren leek in gevecht te zijn met een gitaar. De klanken waren mysterieus melodieus maar hadden een sombere ondertoon. “Nothing news, having the blues” zongen een paar kraaien met krasse stem op de achtergrond.

De kriebels liepen Fay over het lijf. Flora, Fleur en Fiona stopten met fladderen en zetten zich op haar schouders. Ze stapte aarzelend maar moedig door het rookgordijn naar het eerder vreemde wezentje toe:

Hoi pipeloi. Ik ben Fay. Mijn totemnaam is Prinses. Zeg eens, jij lijkt je niet zo prinsheerlijk te voelen. Toch niet op een erwt geslapen, zeker?

Eh, uhm, aangenaam. Ik blijf liever zonder naam. En och ja, als je de reden van mijn negatieve stemming wilt weten: de hippe meisjes uit het Deftige Dennenbos hebben mij weer eens een rare zwarte vogel genoemd.

Maar, maar, maar. Ladies die dat soort dingen zeggen zijn niet belangrijk. Degenen die er echt toe doen, kan het niet schelen hoe je er uitziet.

Pff, het is niet cool om uitgesloten te worden.

Dab – deed Fay. Dat zal ik eens proberen te regelen.

“W-W-waarom zou je die moeite doen?” sputterde onze Zangeres Zonder Naam. Ze zullen je uitlachen. Schelden. Aan je kleren trekken.

Ik durf dat. Kom mee, dappere dames. Onze slogan is:

“We hebben dat nog nooit gedaan, maar we gaan onszelf verslaan en ervoor gaan.”

Heeft dat zin? We gaan niet gezien worden als het zonnetje in huis, zeurden Zin, Zen en Zan.

Fleur, Flora en Fiona fleurden helemaal niet op bij het idee om erop uit te trekken en waren liever muurbloempjes gebleven.

Fay duldde geen tegenspraak.

Let’s go girls. We go with the flow.

We gaan verkennen. We laten ons niet kennen.

Zonder verdwalen, langs simpele dalen en eerder grijze grauwe gritpaden kwamen ze in het Deftige Dennenbos terecht.

Een stel juffertjes zat in een groep bij elkaar – samen maar tegelijk toch ook weer niet, want ze hadden enkel oog voor hun smartphone. Toen ze Fay en haar fladderende gezelschap eindelijk opmerkten, lachten ze smalend:

Wie ben jij? Een vogelverschrikker met gevleugelde vriendjes in de achterhoede?

Be aware! I dare. I share. I am fair. I am a fairy princess. I am miss Fay.

Zo veel hippe rap hadden ze niet verwacht. Ze kregen al direct het gevoel dat ze een toontje lager moesten zingen.

Fay viel direct met de deur in huis:

Waarom pesten jullie het meisje aan het einde van het Wonderwoud?

Ze past niet bij ons. Ze is anders. Ze draagt altijd zwart – zei de brutaalste van het stel.

Eh, wie wil er nu een robotkopietje van zichzelf? Een look die eruit springt is juist origineel.

It is cool not to be a copy.

Wist je trouwens dat ze schitterend kan zingen? Zin, Zen en Zan vlogen naar de oren van de meisjes en betoverden hen met klanken die ze pas gehoord hadden. Voor ze verder konden reageren toverden onze drie feetjes de ganse groep naar de andere kant van het woud.

“Wat heb je nu gedaan?” zeiden de opgemaakte dames, die zich al heel wat minder stoer voelden.

“Tja, wie niet horen wil moet maar voelen en vooral luisteren,” antwoordde Fay fel.  Luister eens naar die bijzondere stem. Melodieuze klanken schalden door de lucht, somber maar schitterend.

Maar, dat is dat rare kind. Tiens, zingen kan ze wel?

Inderdaad, doet het er dan toe wat ze aanheeft? Zwart is een kleur als een ander. Iedereen kan stralen als hij zichzelf kan zijn. Het schaamrood steeg de meisjes naar de wangen.

Ondertussen keek het Meisje Zonder Naam op. Ze was verbaasd dat ze ineens zo’n groot publiek had. Ze kreeg zin om weg te rennen toen ze haar vijanden zag, maar de feetjes hielden haar tegen en fluisterde dat de dames juist gekomen waren om hun excuses aan te bieden. Fay zag tevreden hoe ze elkaar omhelsden. Samen met de zangvogeltjes rapten ze:

Pesten is niet fijn. Iedereen mag er zijn.

Koning Tijm had alles gevolgd in de glazen bol van de overal aanwezige camera’s. Hij liet zich ter plaatse toveren.

Fantastisch Fay. Jij hebt je zelf overwonnen en voor harmonie gezorgd. Met symfonie zelfs. Weet je wat, trekken jullie allemaal jullie mooiste jurkjes aan en we organiseren een groot “Feeënfestival 4 the Future.” Fancy feetjes en coole chicks zwierden en vierden de ganse avond met lichtvliegjes als lantaarns en een pauw die fier langs paradeerde. Hun hippe hit:

Wij zijn de besten. Wij zullen nooit meer pesten.

En het meisje zonder naam? Die leefde nog lang en gelukkig. Ze kon zichzelf blijven met haar eigen stijl. Ze noemde zichzelf voortaan Roos – hoe kan het ook anders nu het leven er waar rooskleurig uit zag in het rijk van Fay.

Think pink. Be fair. Be a fairy.

Als het even niet loopt, laat het dan vliegen….

 
 

 

Fee Fay; een modern sprookje.

Ravenstraat 75 - 3000 Leuven 3000 Leuven
leona@bright2write.be
T +32 473 53 07 64
F BE 0554.913.343


Privacy
Disclaimer

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x