(B)right 2 Write

Hakuna Matata. Van slag. Geslagen. Geslaagd.

Tik-tik-tik en de tijd zou verder tikken. Het werd nooit meer stil. Ze hoorde het gebons van de Afrikaanse drums en liet zich meeslepen door het ritme. Haar hoofd bonsde al de ganse tijd, maar ze had het gevoel dat dit gewoon de extra trommels waren die haar opzweepten. Ze danste onder het maanlicht. Ze stampte de aarde aan. Ze lachte. Ze bewoog haar voeten wild en vastbesloten pal op zijn graf. Tam tam tam. Maar nee tam was zij niet, niet meer. Zij had een mokerslag gegeven, op hem niet op die trommel.  Wie zou er op haar vingers kunnen tikken? Ze zouden hem nooit vinden in dit verlaten getto. Tik Tik Tik. Ze lachte krijsend als een hyena – het kon haar niet schelen als ze haar getikt zouden vinden.

Diep in haar hart, dat niet kon stoppen met mee kloppen op de maten van de drums in de verte, was ze opgelucht dat dit het einde was van hun hoegenaamd mooie liedje. Hij had haar meegenomen op safari naar Zuid-Afrika. Ja, dat was zijn droom altijd al geweest. Ze wist echter dat het meer om het prestige van de reis ging, waarmee hij kon opscheppen bij zijn deftige zakenvrienden. Ja ja, ze hadden “the big five” gezien – zij was er niet wild van. ’s Avonds dineerden ze in het deftige hotel. Het enige geluid dat je kon horen was het tikken van hun bestek. Tik-tik-tik. Maar ja, wat hadden ze elkaar nog te vertellen na zoveel jaar huwelijk. Hij had haar gedwongen een huishoudelijk bestaan te leiden. Terwijl ze vroeger in de fleur van haar leven was, was ze nu in zijn ogen gereduceerd tot een potplantje dat deel uitmaakte van het interieur. Vooral de stilte benauwde haar. Ze verlangde naar ritmes die haar konden opzwepen en het uitgedoofde vuur in haar lichaam konden aansteken.

Natuurlijk waren er andere dagen geweest. Ze was ooit een succesvolle danseres geweest in een exotische club. Er ging nog steeds een schok door haar lichaam als ze zich herinnerde hoe ze in extase geraakte als ze zich volledig één kon voelen met het ritme van de tropische muziek. Vooral slaginstrumenten zweepten haar verder op naar het zevende hemel- gevoel. Hij was haar trouwste fan. Ze wist de strenge façade van zijn deftige maatpak als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen als ze in zijn ogen keek; ze waren groen – de kleur van het avontuur. In al zijn stijfheid liet hij zich aanmoedigen om mee te bewegen op de trillingen van de sonore geluiden. Bam-bam-bam, totdat het ineens – boem- tot een magische explosie tussen hen kwam. Hij had haar overladen met cadeaus en nam haar overal mee naar toe omdat hij trots was op zo’n knappe verschijning naast zijn zijde.

Op hun huwelijksfeest was het openingslied “The Lions sleeps tonight” Awumbaweh, awumbaweh” geweest. Ze was wild van verliefdheid. Ze had ontslag genomen in de club, ondanks het feit dat haar band net een contract in de wacht had gesleept voor een internationaal optreden. Ze zou beginnen met privé danslessen te geven en haar nieuwbakken echtgenoot had beloofd dat hij wel voor de financiering zou zorgen van haar eigen dansschool. Ze was blij met haar vangst, maar al gauw was zij degene die gevangen werd gezet; een opgezette jachttrofee.

Zoals de openingsdans al had aangekondigd was de koning van de jungle in slaap gevallen. Toen hij eenmaal zijn prooi in huis had gehaald verslapte zijn aandacht. Kinderen waren er nooit gekomen – hij had geen zin in hun gebrul. En dat geld voor die dansschool?  Later schat, later. Je weet dat ik graag heb dat mijn eten klaar staat als ik thuiskom? Ondertussen kocht hij wel de nieuwste bolide voor zichzelf, want ja daarmee moest hij mee naar zijn werk waarmee hij geld moest verdienen om haar te onderhouden. Zij had enkel een aftandse fiets waarmee ze juist tot in de dorpswinkel geraakte. Zo af en toe mocht ze eens mee naar de stad om een chique haute couture jurk uit te kiezen als ze hem moest vergezellen naar een feest. Dan voelde ze zich een soort aankleedpop, een marionet die moest bewegen op bevel. Ze had geen inkomen om haar eigen keuzes te maken, dus hij had de touwtjes erg stevig in handen. Handjes schudden met deftige zakenlui deed ze automatisch. Het kon haar allemaal niet schelen zolang ze maar van de muziek mocht genieten. In gedachten stond ze op het podium en gaf ze een spectaculaire show. Haar lichaam bewoog mee en als de chique dames en heren haar vreemd aankeken, zei haar wederhelft vlug met gespeelde trots: ja weet u, mijn vrouw was in haar jeugdjaren een succesvolle danseres. Maar nu blijft ze liever thuis. Dan trachtte ze hem vlug even mee op de dansvloer te sleuren; hoegenaamd enthousiast inspelend op het ritme van het drumstel. Boing, beng, bang. Eigenlijk stampte ze van woede. Bang, bang, bang. Ja, ze was ook bang van de toekomst.

Ja, zij, de koningin van de dansvloer, had iets heel anders in gedachten gehad. Die leeuwenkoning van haar was simpelweg een beest en zij gedegradeerd tot diertje pleziertje. Ahoe! Hij had gebruld toen ze verdwaald waren met hun gehuurde jeep in Zuid-Afrika. Zij vond het zalig om de weg te moeten gaan vragen bij een inheemse stam die net een lokaal feest aan het vieren was. De palmwijn die hij kreeg aangeboden bracht hem even terug in een roes zodat hij zich liet verleiden om mee te dansen op het ritme van de lokale tamtams. Was het de hitte? De andere sfeer ver van haar gouden kooi? Was ze in trance door het slagen van de troms? Ze proefde nog eens van de vrijheid. Haar lichaam zweepte zich op, voelde de intense trillingen en wou meer en meer en meer. Ja, heel even leek ze weer jong en leek ze de wilde glinstering te kunnen bespeuren in zijn gifgroene ogen zodat hij zich de koning te rijk kon voelen. Als een leeuw in een gouden kooi. Hij zou vlug bevrijd worden. Slagwerk. Een slag. Verslagen. Geen verslag.


 


Hakuna Matata. Van slag. Geslagen. Geslaagd.

Ravenstraat 75 - 3000 Leuven 3000 Leuven
leona@bright2write.be
T +32 473 53 07 64
F BE 0554.913.343

Privacy
Disclaimer

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x