Kika Kortkous - green groovy girl flower power

 Noem mij maar Kika. 001, the one and only fierce female force fast forward. Kika Kortkous; kort en krachtig met sexy kousen om mannen van hun sokken te blazen. Beyoncé en Tine Maenhout zorgden voor mijn lijflied “Who run the world?” Girls, zoals Ikke. Ik geloof! In mezelf! Believer – achiever – amen! Ik ben GOD, General Overall Damesdirigent.

 Op de eerste – en natuurlijk niet de zevende - dag, creëer ik mijzelf en kan de aarde mij naar waarde schatten. Ik zal het licht zien in een stal in het dorp Poppel. Daar zullen al gauw de poppen aan het dansen gaan, want ik word zelf een lichtend voorbeeld. Ik word een ster. Ik word ster-k! Uiteraard kan ik niet anders dan stralen in de Stella-stad Leuven, waar heel wat te bele(u)ven valt.

 Ik zal deelnemen aan Start 2 Dance, dus mijn missie zal de dans niet ontspringen. Mijn angst om te spreken voor publiek bekijk ik ludiek. Ik ga van mij laten spreken.

 Ik word vrijetijdsagoog. Dankzij sport en spel zal ik de wereld tot elkaar brengen. Mijn betoog voor dialoog? Broodnodig! En spelen! Om te betoveren en veroveren.

 Samen met mijn 3 musketiers Bona, Luna en Leona zal ik strijden voor Female Flower Power. In geuren en vooral alle culturele kleuren.

 E.T. (extraordinary terrestial) phone home? No problem! Mijn grootouders zijn letterlijk en figuurlijk hemelse wezens en mijn (b)engelbewaarders. The sky is the limit.

 Great Groovy Girls with True Colors; dat wordt leuk. Dit wordt toch ook jullie spreuk? Met Kika Kortkous 001 krijgen wij allemaal naam en faam.

 

Alle wegen leiden naar… Memory Lane

 Laat mij even dwalen en verdwalen door af te dalen naar vroeger. Tarzan? Who? Wrong number! E.T. phone home! Ik kan mijn mannetje staan. Jane, yes dat was mijn bijnaam en ik doe dat solo. Ik was verslingerd aan de takken van die immense boom van mijn woeste achtertuin in Poppel. Zelfs al waren er geen lianen, in de aap gelogeerd voelde ik mij nooit. Nu lijkt het meer een treurwilg. De kr8 is eruit gezogen, maar mijn ge9 ged8en blijven oneindig doortellen. Ik herinner mij de grote roze bloesems die zo glorieus geurden naar de lente. Ik sneed ze soms af en stak ze in de dot van mijn rode haar. Soms werd ik achtervolgd door bijtjes. Eigenlijk was ik Queen B, Busy Bee in Boogie Woogie-modus, dansend rond deze en andere bomen die hier ooit stonden. Samen met Leona, het vergeet-mij-nietje, Bona, het zonnebloempje en Luna, het doornroosje leek ik hier helemaal te kunnen opfleuren.

Het zal wel ironisch lijken dat we onszelf verplantten naar een grote betonnen stad als Leuven, maar laat dat nu net de plek zijn waar we konden groeien en bloeien. Tja, ik kwam wel uit dat groen (met extra kleurschakeringen als de ochtenddauw de bladeren deed glanzen), maar ik was toen nog een figuurlijk groentje. Een muurbloempje was ik niet ondanks de massa’s bakstenen die mijn nieuwe habitat werden. Het levendige groen met geuren die ik nu nog kan ruiken heb ik nooit verloochend. Toen sprong ik door de natuur, later werd ik een spring in het veld. De lucht was in mijn gedachten altijd blauw en in de stad wat grauwer, maar ik heb nooit de blues gehad en altijd zonnige gedachten. In mijn geboortedorp was er de doffe geur van rottende bladeren, in Leuven de bedwelmende gistgeur als de stank van de Stellafabriek mijn richting uit komt. In beide gevallen rook het naar (t)huis. Met mijn sisterhood heb ik slechts een simpel dak boven mijn hoofd nodig om mij goed te voelen.

 Ik ben wild van wild zijn en wie wil dat nu niet? Great Groovy Force en natuur; natuur-lijk. Let’s get into the groove, Madonna’s en minder heilige boontjes. Wij zetten overal, waar google maps ons ook zou brengen, iets in beweging, in body en mind; on the move en met de juiste mindset. In geuren en kleuren met een extra tintje groen.

 Kika Kortkous 001; kleur met fleur

 Landing op aarde, volgens mijn waarde

 Ik ben Kika. Ik ben engel. Ik ben bengel. Dit is de heilige drievuldigheid van Me, Myself and I. Ik geloof in mezelf en beloof groovy girl power. The sky is not the limit! Waarom zou dat zo moeten zijn als de eerste vrouw haar voeten op de maan kan zetten en de planeet Venus steeds in onze gedachten is?

Zo af en toe ga ik wel eens op bezoek bij mijn grootouders die pap met gouden lepeltjes eten in de hemel. Samen met mijn beschermengelen vind ik het zalig om in de wolken te zijn, al ben ik dat figuurlijk altijd. In deze buitenaardse omgeving kan ik gewoon mezelf zijn. Getogen. Gelijk. Gerust.

 Ik blijf echter grote fan van het liedje van Belinda Carlysle “Heaven is a place on earth.” De landing terug op mijn (w)aarde is steeds weer een belevenis. Vanuit mijn helderblauwe hemel moet ik door een wolkendek waaronder het vaak grijs is ondanks het feit dat mijn sisterhood steeds zonnig ideeën heeft. Ik zie steeds minder wolken en steeds meer onze planeet; bruinrode en groene vlekken. Ik zie dit als een perfect geheel, de bakstenen van een stad waar heel wat te beleven valt enerzijds en de groene oase van natuurlijke rust waar ik telkens weer lijk te herleven anderzijds. Er zijn hier en daar blauw eilandjes waardoor ik mij dol-fijn als een vis in het water kan voelen op onze blauwe planeet. De vliegtuigen die onder mijn raket vliegen zou ik schijnbaar zo kunnen pakken als een King Kong Kika. Ik zoek altijd naar mijn ge9 9 bollen van het atomium, omdat ik weet dat mijn geliefde thuisstad Leuven daar in de buurt ligt. My world goes round and round and round. Ik blijf ronduit en flapuit.

 De landing is vaak wat hobbelig. Mijn oren gaan suizen en ik krijg een vreemd gevoel in mijn maag. Soms denk ik wel eens dat het vlinders zijn. Ik blijf ondanks en dankzij alles verliefd op mijn (t)huis en dan ga ik spontaan applaudisseren al piloot van mijn eigen leven.

 Na de ruimte ambieer ik een ruimtelijk gevoel. Ruim baan! Ik blijf wereldburger via het world wide web en de wondere wereldwaarde. Life is live. I am alive and kicking met een continue kick-off voor groovy girl power. Ga je met mij mee van A tot Z? Ik zie dit als mijn ABC, Ademen, Body, C-vitamines met Actie Boost Cirkels van Verbinding. Van Aarde tot Zon.

 Nu nog even met beide voeten op de grond. Iemand een stukje space cake? Feel high. Fly high!

 Wordt vervolgd met meer hoogtepunten.

 With love to the moon and back,

 your one and only, Kika

 

 You are on fire.

 In vuur en vlam,

 al was je als heilig boontje niet zo vol vuur.

 Nu is toch het hek van de dam

 en wordt de operatie van je kille hart duur.

 

Toi, notre dame de Paris.

 Moi, votre dame Kika de Louvain.

 Jij het type dat deels de dans ontsprong.

 Ik het soort dat de can can dansen kan.

 

Ik zie ons enkel samen geteld

 als heks op de vuurstapel,

 want ik loop vaak hard van stapel

 in mijn alter ego van Jeanne d’Arc, de Held

 die strijdt voor vrouwenrechten

 door voor mijn soeurs sourires te vechten.

 Zij, die hun eigen arc de triomphe verdienen

 door de mannenmaatschappij te bedienen.

 

Ik heb lak aan de kerk;

 dat mannenbastion mag dansen op mijn zerk.

 

Ik geloof in Liberté, Egalité en Feminité;

 nieuwe woorden,

 zonder akkoorden.

 

Notre dame, laten wij vrouwen,

 je gewoon weer opbouwen.

 Je was toch al uitgeblust,

 dus dat vrijwaart de kust.

 

We maken van jou een Statue de Liberté pour dames

Mesdames, mes femmes;

 we gaan naar Parijs

 en eisen onze vurige prijs!

 

Risico op brandgevaar?

 Och ja, we zijn graag “hot news,” niet waar.

 Burn baby, burn.

 Learn girl, learn.

 

Kika Kortkous

 met kort lontje

 en explosieve krachten

 vol vrouwelijk vuur

 Allicht geen dichter,

 wel graag dichter bij de haard

 (figuurlijk uiteraard,

 vooral niet letterlijk)


Want ze is een meisje- eigenwijsje.

 Maar Kika, wat doe je nu toch? Klim niet in die boom. Dat is voor jongens.

 Maar maar mama, ik wil later bergen beklimmen en het oerwoud redden.

 Kika, ga met je Barbies spelen en wordt mode-ontwerpster zodat je kleding wat netter blijft in plaats van met die eeuwige scheuren.

 Ze gehoorzaamde braaf en nederig zoals van haar verwacht werd. Innerlijk leken haar gedachten in een knoop te zitten. Haar gedachten leken als een rollercaster door haar hersenkronkels te gaan. “Je bent een meisje. Je bent een meisje” dreunde het door haar hoofd. Mocht ze daarom geen avontuurlijk leven leiden?

 Toen ze zich een paar dagen later stiekem aanmeldde bij de klimclub “De Rotsentrotters,” terwijl ze thuis had gemeld dat ze “koken eten” ging spelen bij het buurmeisje werd ze weg gehoond. Die rot…; piep – de rest van het woord hield ze netjes in gedachten (ja, ze was toch nog ergens geïndoctrineerd om “zo lief” te zijn). Als ze haar niet wouden helpen, zou ze het zelf wel doen; helemaal alleen. Neen, expertise had ze niet, maar wel extra durf, dus ze wist zeker dat ze het wel kon. Ze had er haar zinnen op gezet en ze had er zin in. Als ze ook maar even een smoesje kon verzinnen, trok ze naar de afgelegen plek in het bos waar de bomen wedijverden om met hun lange takken de hoogste zonnestralen te vangen. Ze droomde ook van de top. Ze wou de natuur omarmen, de bomen knuffelen en met haar handen elke knoet vastgrijpen en zo veel mogelijk stukken schors strelen. Ze zou als een soort boswachter van bovenuit kijken of haar zorgenkinderen het wel goed stelden.

 In het begin leek Kika een gevecht met de zwaartekracht te moeten leveren. De aarde leek haar niet te willen loslaten en trok haar steeds naar zich toe. Ze viel keer op keer, maar als ze bedacht hoe geweldig het zou zijn om te klimmen, stond ze steeds weer recht. “Wat als ze faalde” was niet haar mindset. “Wat als ze de top zou bereiken?” – dat was de betere vraag die in haar roodbehaarde hoofdje rondtolde. 1 meter 50 – bijna zo groot als ze zelf was – daar geraakte ze de eerste dag. Er kwam echter elke dag een metertje bij. Ja ze viel vaak, maar ze wist telkens weer op te staan. De schrammen en builen beschouwde ze als leergeld en zelfs als eretekens. Toen ze op een dag weer een stukje hoger was en ergens aan een dikke tak hing te bungelen, werd ze betrapt door haar buurmeisje dat met haar fietsje was verdwaald in het bos.

 Hé Kika, wat doe jij daar? Ben je de aap aan het uithangen?

 Jep, ik ben Jane, queen of the Belgian jungle.

 Maar klimmen is toch iets voor jongens?

 Natuurlijk niet! Waarom zou dat zo moeten zijn? Het is juist geweldig om de ruwheid van de natuur te voelen met diep respect en daarna die immense kracht te beheersen en te overmeesteren.

 Wil je het ook eens proberen?

 Maar Kika, wat als ik het niet kan?

 Foei meisje, de juiste vraag is: wat als je het wel kan? Bedenk! Besta! Sta verder!

 Het werd inderdaad een scenario van vallen en opstaan, van lachen en huilen, maar alles ging steeds beter. Hun duo werd al gauw een trio; de drie musketiers die streden tegen die Belachelijke Boze Bewering “dat is alleen voor jongens.” Al gauw verspreidden de geruchten over dat moedige meisje zich in het dorp, waarbij vooral ter ore kwam hoe veel plezier ze had omdat haar schaterlach tot ver te horen was. Een hele troep dametjes sloot zich bij hen aan. Op dat moment kon het hen niet schelen dat hun haren in de war zaten. Het gevoel van vrijheid, van een zijn met zowel de omgeving als de andere sisters die hetzelfde doel hadden om hogerop te geraken was overweldigend. Zwoegen. Zweten. Van een Wil in het Wild naar Winnen.

 Het vervolgverhaal kon uiteraard niet uitblijven. De Rotsentrotsers kwamen ook langs. Aanvankelijk verborgen ze zich in de struiken, maar aangezien hun mond open viel van verbazing omwille van “die meisjes die met de poppen zouden moeten spelen” en de “oh en ah’s” niet uitbleven werden ze al gauw ontdekt door Kika en haar groovy girls group. In een eerste gedachte had ze zin om hen uit te lachen en hen weg te sturen, maar uiteindelijk kon de natuur al haar beschermers gebruiken en liet ze hen meedoen. Ze werden gelijken, soms wonnen de jongens en soms de meisjes. Ze geraakten samen aan de top en konden kijken of het wel goed ging met de groene wereld rondom. Later zou Kika naar de stad trekken, maar ook daar klom ze op de toppen van de universiteitstoren om tijd te be-steden aan groen in steden.  

              “Stap binnen in een stad en sta stil.” 

Durf een groentje zijn en heb oog voor groen.”

 Neen, Kika werd geen lid van de politieke partij met die kleur en weet nog altijd niet zeker of ze feministe is. Ze bleef vooral zichzelf, dichtbij haar natuur en de natuur. Natuur-lijk.

3-2-1 start to run… away from the fun.

 Ik druk op die rode knop en slinger mezelf weg uit die www – wonderbaarlijke wilde wereld van de virtuele Kika Kortkous. Ik krijg groen licht om weer mijn eigen waarde op aarde te ontdekken.

 Lichtzinnig terugkijken op mijn avonturen doe ik niet. Ik ontdekte samen met Attendant Moon dat the sky the limit is. Ik kwam nog meer sterren tegen; in de buurt van Mars was er Lena Bouton die heel wat in haar mars had. Chlavia Cavia veroverde mijn hart; ze was zeker afkomstig van Venus. Gelukkig was er ook nog onze GOD, General Overall Docent, Boris Brandt, die onze stemmen als sterren dirigeerde in een koor.

 Ik als Kika ben duidelijk geen groentje meer, maar krijg zeker niet de blues op de blauwe planeet. In mijn virtuele universum kon ik groeien en bloeien. Ik kon dromen van krachten en mijn gedachten werden machten. Het was misschien een droom, maar ik rijm dit zonder schroom met mijn nieuwe ambities. Samen met mijn alter ego’s werd de wereld een beetje beter. Ik liet mijn verbeelding de vrije loop en ga niet meer op de loop. Ik ben nu getraind voor de 10 miles van een schrijfmarathon op facebook. Let’s face it: samen zijn we virtuele wereldverbeteraars.

 3-2-1- we run… to the sun; vol zonnige gedachten.

(muisknop)

(en nu muist Kika er van onder).

 

 

3000 Leuven
leona@bright2write.be
T +32 473 53 07 64
F BE 0554.913.343
Privacy
Algemene voowaarden

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x