Poppenkast

Ze schrok. Ze had een blik van zichzelf opgevangen in de spiegel, die ze normaal met uiterste zorgvuldigheid vermeed. Ze zag een uitgemergelde vreemde met een strakgetrokken gezicht dat niet meer kon lachen en een hoofd met grijze slierten haar. Op 9 maart 1959 zag zij het levenslicht terwijl er in haar Amerikaanse geboortestad een speelgoedbeurs aan de gang was. In haar hoofd was ze, zelfs in 2019, nog steeds dat knappe fotomodel vol energie, met veel vriendinnen om plezier te maken.

Ja, zij Barbara Millicent Roberts– vernoemd naar de dochter van Ruth Handler, die graag met papieren aankleedpoppen speelde, had het – toch een beetje – gemaakt in De Wereld. Ze was formeel geadopteerd in Zwitserland en toen heette ze Lilli. Iedereen noemde haar Barbie. Ooit was ze dat kleine schattige meisje dat iedereen charmeerde met haar guitige blik. Ze bouwde in haar kamer haar eigen universum op. Ze wou de perfecte huisvrouw in prinsessenjurken zijn die als een volleerde binnenhuisarchitecte steeds het decor van haar drie verdiepingen tellende huis zou veranderen. Al haar vriendinnen, die als tweelingzussen op haar leken, bewonderden haar om slanke figuur en lange blonde lokken.

 Later was er de rode loper die naar de catwalk leidde, die van de lokale braderij weliswaar, maar het was niettemin wel gelukt om met de meest schitterende outfits in de schijnwerpers te staan, die waren gemaakt door haar ontwerpster Charlotte Johnson. Het dorp was voor haar alles wat ze kende, dus haar wereld lag aan haar voeten. Ze wou “een van hen” worden in de vele tijdschriften en op affiches bij de bushalte, in bikini dat bekende modewerk te vertegenwoordigen. Eerst moest ze nog wat afvallen. Toen ze de schijnbaar ideale maten had bereikt, maakte een scout van een bekend modellenbureau de opmerking dat de graanschuur toch nog wat te veel had open gestaan en slankte ze nog meer af. Ze kreeg toch een aantal opdrachten te pakken, waar ze zelfs voor in de grote stad mocht paraderen. Toen ze een nog veel jongere generatie op televisie zag, besloot ze dat het tijd werd voor een facelift. Ondertussen had ze er eigenlijk al een paar ondergaan.

 Niemand wou haar nog aankleden. Gelukkig had ze nog steeds haar pop met haar uitgebreide garderobe en kon ze zich uitleven in het bedenken van fabuleuze outfits. De jaren hadden haar tot op het bot uitgekleed en afgeleefd, maar haar kleine heldin bleek tijdloos door het leven te walsen. Papa Mattel ging een kopie van haar en haar poppen produceren en werd een internationaal succes. Was de wereld niet een grote poppenkast?

 Straks zou ze naar de dansles gaan met Ken. Haar held had ze toch voor zich gewonnen en zijn veranderde uiterlijk en humeur waren minder belangrijk. Nu moest ze maar stoppen met fantaseren want als het huis niet aan de kant was, waren straks de poppen aan het dansen…. Gelukkig kun je in fantasieverhalen altijd lang, gelukkig en in schoonheid leven zoals plastic poppen.

 

3000 Leuven
leona@bright2write.be
F BE 0554.913.343
Privacy
Algemene voorwaarden

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x