(B)right 2 Write

Theeduel.

Tine keek naar haar vroegere bazin. Lady Grey, zoals ze altijd werd genoemd, lag languit in de chaise-longue met rood glansfluweel. Ze leek verzonken in een diepe roes alsof ze space cake had gegeten in haar eigen theesalon in plaats van scones met “cluttered cream and jam.” Enkel een omgevallen porseleinen kopje met gouden randje en bloemetjes leek te verraden dat er iets abnormaals aan de hand was. Een servet die niet op het tafeltje lag maar naast haar in de zetel (een schande volgens de Britse etiquette) zou enkel iemand die ingewijd was in de Britse theeceremonie opmerken. Ze wierp nog een nostalgische blik op de deftig gedekte tafels in het salon met stijf gestreken kanten tafellakens. Die zelf gekroonde “queen” zou haar niet meer “ambe-thee-ren.” Ze sloeg de deur keihard dicht. Potverkoffie – yes, she dit it!

De koude buitenwind beet hevig in haar gezicht, maar het deerde haar deze keer niet dat ze de lange tocht naar huis moest wandelen. Ja, koude en een gebrek aan mobiliteit waren de pijnpunten van haar leven in verborgen armoede.

Ze dacht terug aan de tijd dat ze in haar snelle bolide naar haar warme appartementje racete dat cosy was ingericht met “design in old English style.” Ja, ze was begonnen als afwasster in het theesalon van Lady Grey. Ze had zo veel porseleinen kopjes met zacht warm water en een delicaat zeepsopje vertroeteld. Al gauw werd haar liefde voor verfijning opgemerkt en mocht ze de deftige dames in het salon bedienen. Ze schonk hun eerste kopje in tijdens de afternoon tea; perfect gefuseerd met water op de juiste temperatuur en uiteraard zonder morsen. Ze vulde de borden met gouden randjes steeds maar bij met “cucumber sandwiches” waarmee de ladies zich verfijnd volpropten. Ze had hen op hun wenken bediend, gekird bij de verhalen over hun kleinkinderen en duizenden keren “yes indeed, madam”, “certainly madam” gekird met schijnbaar London school accent. Ze wist dat ze daarna voor haar acteerprestatie een sterrenfooi zou krijgen die The London Ritz hotel waardig was.

Jammer dat Lady Grey jaloers werd en vond dat ze haar moest ontslaan. Ze was zogezegd te arrogant omdat ze tijdens het drinken van haar eigen thee haar pinkje omhoogstak, een zware inbreuk op de etiquette en hoegenaamd enkel een privilege van de queen. Het was maar een laf excuus geweest omdat ze niet kon verdragen dat zij niet meer in de schijnwerpers stond.

Ja jammer – heel jammer – voor haar. Straks zou de schoonmaakster wel komen en kijken of ze echt sliep. Ha ha, deze keer zou ze er met de grove borstel moeten doorgaan en niet met de gebruikelijke fluwelen stoffer van struisvogelveren.

Tine had na haar ontslag de moed niet laten zakken Ze zou wraak nemen op haar eigen mierzoete manier. Ze had al haar spaargeld geïnvesteerd om een opleiding te gaan volgen tot theesommelier in Londen. Ze had als een toverfee de perfecte brouwsels leren bereiden en “napkins” met uiterste precisie gevouwen totdat ze kunstwerkjes leken.  Tijdens haar stage in een prestigieus vijfsterrenhotel had ze zich “on top of the world” gevoeld. In haar satijnen jurk leek ze vast en zeker op een nakomeling van de Duchess of Bedford die de theerituelen had geïnitieerd. Ze voelde zich thuis in de high society.

Het begon te miezeren en haar voeten werden nat in haar goedkope schoenen. Het deerde haar niet. Ze beende verder en wist dat ze een grote stap voorwaarts had gezet. Straks zou iemand wel de hulpdiensten bellen voor die verwaande Madam Theemuts. Ze wist zeker dat ze iedereen op het verkeerde been had gezet.

In het theesalon bewoog nog niks. De glaasjes “egg nog” waar Lady Grey altijd stiekem van snoepte bleven onaangeroerd.

Tine had zich gespecialiseerd in de bereiding van matcha thee nadat ze alle geheimen om die exclusieve theesoort met een klopper in een bowl te bereiden had ontfutseld van een Japanse theemeester.

Ja, ze wist zeker dat niemand iets ongewoon zou ontdekken aan de matcha thee die in het salon op tafel stond. Ze had het gemengd met een ander “speciaal” goedje. Ze waren allebei groen en hadden beiden een vreemd geurtje. Ja, het was de kleur van het avontuur en dat van haar kon eindelijk beginnen.

Ze was terug gekeerd naar haar dorp met grootse plannen. Ze zou haar eigen theesalon openen en die andere “bitch” wel eens iets laten zien. Had die bank nu echt haar lening moeten weigeren? In het dorp was er toch echt wel plaats genoeg voor een tweede zaak; zelfs nadat er zo veel faillissementen waren door de invoering van de witte kassa.

Het was een snugger idee geweest om Lady Grey uit te dagen voor een theeduel met matcha thee. Dit was de nationaal erkende sport bij de high society in Engeland. Dat kende die boerse trien niet en ze had vast en zeker gedacht dat zij haar duur vergaarde kennis had kunnen stelen. Ze hadden samen een matcha thee bereid – het vreemde geurtje viel niet eens op. Ze had haar telkens laten winnen. Die zelf gekroonde queen sopte haar koekje meerdere keren voor ¾ in de thee en slaagde er in het tijdig op te eten zonder morsen. Het hare viel telkens op het schone tafelkleed en ze dronk natuurlijk niets. En tja, toen zakte Madam onderuit.

Tine was bijna bij haar piepkleine studio. Het was bikkelhard geweest om van een miezerige uitkering te leven en enkel ordinaire theezakjes van de lokale supermarkt te kunnen betalen in plaats van de verfijnde hand geplukte theeblaadjes uit Sri Lanka van de speciaalzaak.

De wijkagent kwam argeloos binnen gelopen in het theesalon in het centrum van het dorp na een verwarde oproep van de schoonmaakster. Hij zag direct dat de dame in de zetel niet zomaar sliep. Hij vloekte: “what the hell, this is not my cup of tea!” Toch keek hij naar het kopje dat op de grond was gevallen. Er zaten wat verdroogde restanten in van groen poeder. Hij gruwelde. Het leek wel of er een soort heksenbrouwseltje in had gezeten. Toen zag hij een doosje thee op tafel staan met de naam matcha. Hij rook eraan en vond het maar niks. Och ja, mompelde hij, al die kruidentheetjes zijn niet mijn ding; dat had ze dus gedronken en geen vergif. Nu, concludeerde hij snel omdat hij zo vlug mogelijk weg wou, Lady Grey zal wel een beroerte hebben gekregen- ze was al oud. Laat ik gewoon de begrafenisondernemer bellen en dan ben ik ervan af. Er zal nog wel een plekje op het kerkhof zijn naast Earl Grey.

Tine maakte een matcha thee voor zichzelf. Een feestdrank was gepast want ze had zo’n voorgevoel dat er binnenkort wel eens verandering in zou kunnen komen in haar armoedige situatie. Er zou een handelszaak vrij kunnen komen om over te nemen. Het was een “match made in heaven.” That was her cup of tea! In navolging van die bekende Britse geheimagent die ook zijn vijanden elimineerde: her name is Tea-ne 001, the one and only.

Theeduel.

Ravenstraat 75 - 3000 Leuven 3000 Leuven
leona@bright2write.be
T +32 473 53 07 64
F BE 0554.913.343

Privacy
Disclaimer

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x